De eerste maand in Slowakije.

Boerderij herfst natuurlijk slowakije.

Terwijl ik deze blog schrijf is het 25 november en wonen we nu vier weken in Slowakije, en dat lijkt al zoveel langer. De dagen vliegen voorbij en we verrichten ontzettend veel werk. De dagen vullen zich met klussen, bouwmaterialen aanschaffen en dingen regelen zoals het invoeren van de auto en verzekeringen afsluiten. De eerste week ging het voornamelijk om het settelen en het thuis voelen en dat was nog best een uitdaging...

“Uitdaging” is bij ons recentelijk gebombardeerd tot het woord van 2018 en zal waarschijnlijk ook de volgende jaren actueel blijven 😉

Onze huisraad kwam een week later dan dat wij aankwamen. Want daarmee begon de eerste uitdaging van ons verhuisavontuur, met een wijziging van de transporteur. Wij zouden op vrijdag vertrekken en op maandagochtend zouden onze spullen gebracht worden. Helaas was er, door diverse feestdagen in de omringende landen, vertraging bij het transportbedrijf, waardoor er pas op dinsdag kon worden geladen. Dit zorgde voor een sterk staaltje flexibiliteit van onze kant en hebben we onze plannen moeten herpakken. En zo vertrokken wij op zondag 28 oktober in de vroege ochtend, met hond, kat en volgeladen auto en dakkoffer, richting ons nieuwe thuis. Op dinsdag zou onze verzameling spullen ingeladen worden, met hulp van de “drie musketiers”, want wat waren we blij met deze hulp die uit onverwachte hoek was gekomen.

Image

Na een voorspoedige reis kwamen we zondag avond rond negen uur aan. Yvonka was voor het laatst in april geweest en voor mijzelf was het al een jaar geleden dat ik er was geweest. De boerderij had een half jaar stil gestaan en dat was te zien. De muizen hadden flink feest gevierd en de tuin was gaan groeien, in alle vormen die je maar kunt bedenken. Het was dus best even slikken toen we, in een best wel koud huis, aankwamen. We maakten het bed op en bliezen de stoffige elektrisch kacheltjes “schoon”. We installeerden kat en hond met kleedjes en eten en drinken en gingen slapen. Althans, we probeerden te slapen. Yvonka had minder moeite en sliep vrij snel, ik geloof dat ik het die nacht ochtend heb zien worden. Ik waande mij in een mengelmoes van emoties. Ook een soort van anti climax gevoel bekroop mij, want hier had ik toch al die tijd naar toe geleefd. Waarom was ik niet helemaal happy de peppy? Tsja, en dan is de ochtend daar en is het tijd om aan een nieuwe dag te beginnen. Een dag die vol stond in het teken van dingen regelen, boodschappen halen en de toegang naar ons huis begaanbaar te maken. Ik heb een week nodig gehad om te wennen aan onze nieuwe situatie, die verre van ideaal was. De houtkachel was nog niet bruikbaar en er was nog geen stromend water in huis. In de eerste week is dit allemaal gerealiseerd en ging het slapen steeds een beetje beter.

Ik ben in mijn 41-jarig bestaan op deze aardkloot al zo'n 20 keer verhuisd, ook naar het buitenland, maar deze verhuizing had zoveel meer voeten in de aarde dan dat ik ooit had kunnen voorzien. Was het misschien dat ik het half jaar daarvoor gevloerd werd door een (werkgerelateerde) burn-out en uiteindelijk al re-integrerend mijn werk goed heb kunnen afsluiten? Of was het omdat ik hier jaren naar toe had geleefd en het allemaal heb geromantiseerd? Was het omdat we nog in een soort van bouwput leefden? De “waarom” maakt eigenlijk niet meer zoveel uit, want met onze eigen vertrouwde spullen om ons heen, met duidelijke takenlijsten, een warm bad tot onze beschikking en een lekker glas Slowaakse wijn voor de brandende haard, deze blog typende...

“Voel ik me elke dag een beetje meer thuis.”

Mijn spieren voelen zich nog niet zo thuis met deze nieuwe situatie, wat zoveel anders is dan wat ik gewend ben van een werkdag in Nederland. Hier sjouw ik dagelijks met tassen hout, zware bouwmaterialen en moeten we ons verstaanbaar zien te maken bij het bestellen van materiaal en aanverwanten. En dat gaat ons best goed af, de levertijden van materialen gaan (niet altijd) sneller dan verwacht en dat zorgt er voor dat we alles in huis hebben om het dak van Ranná Rosa te isoleren. Want dit moet gedaan worden voordat de vallei in diepe slaap valt en het bedekt raakt met een dik pak sneeuw. Voor ons geen winterslaap, want wij gaan er voor zorgen dat Ranná Rosa deze winter klaar gemaakt wordt voor de eerste gasten, die eind april gaan komen!

Image
Image

Ook tegenslagen horen bij zo'n avontuur, dat is onvermijdelijk. Het maakt het niet altijd even makkelijk om toch de schouders eronder te blijven zetten. Zo hadden wij verwacht dat we met de ruim acht kuub hout, wat we in de afgelopen jaren hebben verzameld, wel de winter door konden komen. Helaas blijkt dat niet zo te zijn. Het oude of nog te verse hout is of behandeld met een oud laagje verf, of het gaat om oude staldelen doordrenkt met oude mest, of het is te nat. Het zorgt er in ieder geval voor dat onze houtkachel een enorme roetlaag achterlaat en dat schijnt niet al te best te zijn. En dat is waar nu we nog midden in zitten, op zoek naar droog stookhout, een kuub of 6, want we hebben al het hout gesorteerd en op stapels gelegd. We hebben het in ieder geval die dag niet koud gehad. 😉 Het resterende hout gaat prima functioneren voor het kampvuur, maar daar hebben we nu met de winter in aantocht weinig aan...

Maar ook mooie en onverwachte momenten passeren hier de revue. Zo hadden we via een, in Slowakije wonende Nederlander, om hulp gevraagd voor het vertalen van de exportpapieren van onze auto. Hij had weer contact met een Slowaakse man, die voor ons de nodige formaliteiten zou doorlopen, we hebben hem een aantal keren ontmoet en er werden door Yvon de nodige handtekeningen gezet, in een oplopend tempo liepen we diverse communistische gebouwtjes binnen. Waar er een groot aantal mensen voorzien werden van werk. Want bij elk papiertje en bij elke handtekening is er hier nog een écht mens die het werk verricht. Het is typisch Slowaaks, dat voor een, wat op het oog lijkende simpele handeling, enorm veel papiertjes moeten worden getekend en je daarvoor bij verschillende instanties moet zijn. Instanties die gelegen zijn in de meest communistische gebouwen die je je maar kunt voorstellen. Lange hallen vol met kantoortjes en enge krappe liften. Waar je net met drie sardientjes personen in kunt staan en wat we 1 keer hebben gedaan, met de grote grijze trappen naar beneden dalen vonden wij een beter alternatief. Inmiddels is onze "Duster" voorzien van Slowaakse kentekenplaten en is hij gekeurd voor de komende twee jaar dus we kunnen er voorlopig weer tegenaan.

Image

Het volgende avontuur volgde zich in rap tempo op want we hadden de auto vol geladen met bouwafval. We hadden in de grote stad al de vuilstort gezien en met een goed gemutst gevoel dachten wij dit afval wel even gauw te dumpen. Ook het afval storten gaat hier niet zo 1-2-3 maar gaat ook gemoeid met de benodigde documenten, handtekeningen en het bezoeken van diverse gebouwtjes. De beste man van de stort sprak geen woord anders dan Slowaaks en waren we maar wat blij dat er een jonge knul naast ons stond, te wachten tot hij aan de beurt was. De jongeman in kwestie werkt bij de plaatselijke stadsbibliotheek en had zijn neus goed in het Engelse woordenboek gestoken want hij sprak vloeiend Engels. Hij vertaalde het hele verhaal en tot onze verbazing aarzelde hij geen moment en vergezelde ons naar het eerste station, het laten invullen van het benodigde document. We liepen een kantoortje binnen waar een jongen op bal achter zijn computer zat. Zo'n tafereel verwacht je niet, in een super Oost Europees gebouw met afbladerende verf op de muren, een “hippe kip haan” aan te treffen, op een blauwe zitbal met zijn haren strak naar achter gekamd, het boeltje vast gezet met een olijk haarclipje.

Yvon vertelde mij later dat hij ook nog eens spierballen had als Popay maar dat is mij ontgaan. We kletsten wat om de tijd de doden terwijl de "ballenjongen" via diverse computerschermen ons het papiertje kon geven. Wij lieten onze verbazing tonen hoe het er allemaal aan toe ging in Slowakije, voor al deze formaliteiten ben je vaak een dag zoet. Ze knikten beide instemmend en de flink etende spinazie jongen sprak, zijn enkele, legendarische Engelse woorden uit: Crazy Government... We kregen twee documenten toegereikt waarmee we naar de andere kant van de stad ons vuil konden storten en betalen, 3 euro en 27 cent om precies te zijn, waarvan we uiteraard ook een factuur kregen, vast geniet met twee andere documenten waarvan we tot de dag van vandaag nog niet hebben achterhaald wat daar de functie van is. We bedankten de bibliotheek jongen hartelijk want hij had toch ruim een half uur van zijn tijd aan ons gegeven, en dat is het mooie contrast van dit land.

“Men neemt echt de tijd voor je...”

Met een lege auto en Slowaakse kenteken platen verlieten wij, vol van indrukken, de grote stad. Het klinkt zo groot, zo groot is het niet, maar het contrast is wel groot. Wij wonen zo'n 15 minuten rijden vanaf Veľký Krtíš (de grote stad) maar hier wanen we ons op het platteland, zo aan het einde van het dorp Modrý Kameň, wat overigens het kleinste stadje van Slowakije is. We maakten een wandeling met Beau, want onze boerderij grenst aan bos, veld en beek. En dit staat garant voor mooie wandelingen en magische vergezichten en als je in deze tijd van het jaar bij ons bent, kun je appels plukken zoveel als je wilt. Wij hadden geen manden mee of tassen, vanaf nu gaat er dus altijd een tasje mee in de jas, maar mijn trui deed goed dienst als tas en we vulden deze met een aantal appels. De dag daarop bakte ik een heerlijke appelkruimel taart, waarvan ik de buurman ook een stuk heb gebracht. Ik heb nog niet gehoord of hij het lekker vond en ja, ik heb hem vanaf de overkant nog wel over zijn erf zien lopen...

Ondertussen gaat de verbouwing elke dag door, we hebben gemerkt dat het maken van to-do lijstjes in de avond goed is om de volgende dag structuur te geven. Met zoveel ideeën en plannen kun je anders als een kip zonder kop rond het terrein zwerven. Soms plannen we zo'n dag in, want het is heerlijk rommelen en er worden dan ook zeker weer klussen geklaard. De zondag hebben we, al in Nederland, uitgeroepen tot rustdag en deze zondag is de eerste rustdag die we nemen, dus we zijn lekker op dreef. 😉

Image

We streven er naar om in de nieuwsbrief van 21 december de foto's van het vakantiehuis “Krásny Svet” te laten zien, we zijn nu nog druk bezig met de afwerkpunten. Dus als je je nog niet hebt ingeschreven en de mooie reisgids hebt ontvangen, doe dat dan gauw→ link.

Als we na een dag hard werken, voldaan op de bank zitten, maken we plannen en kijken we enorm uit naar het voorjaar. Waar we beide als gastvrouw van Natuurlijk Slowakije jullie een mooie vakantie mogen bezorgen. De doos met het mooiste boerderij servies en de broodmandjes staan al klaar voor de heerlijkste ontbijtjes. En in het “witte huisje”, wat straks de boerderijwinkel gaat worden, staan de dozen met moestuinzaden te popelen om de grond in te gaan. Maar de gereedschappen en bouwmaterialen roepen nu nog het hardst en daar luisteren we "braaf" naar!

Deel dit bericht

Boedapest parlementsgebouw