Welkom op onze website, fijn dat je ons hebt gevonden! Wij zijn Sabine en Yvon, trotse eigenaren van Natural Slovakia sinds 2019. Bij ons geniet je van een ontspannen vakantie in een prachtige & natuurlijke omgeving. Daarnaast organiseren we inspirerende dagtours om je de magie van Slowakije te laten ontdekken. Benieuwd naar meer? Ontvang ons gratis magazine 'Verrassende Weetjes - Ontdek Slowakije' of bekijk hier ons aanbod aan accommodaties en dagtours. We hopen je binnenkort te mogen verwelkomen!
Sabine van Natural Slovakia aanwezig bij het Staatsbezoek
Om 11.00 op een semi zonnige woensdag 8 maart, vertrokken we vanaf de boerderij, helemaal opgedoft en de haren in de krul, op weg naar Bratislava. Het zou een autorit worden van zo'n twee en half uur (heen) en ja, ook nog eens terug. Maar laten we bij het begin beginnen...
Ergens eind Januari ontvingen we een officiële uitnodiging om het staatsbezoek van het Koningspaar, aan de Ambassade bij te wonen. Ik vond dit best wel bijzonder maar met Yvon in Nederland en ik dus autoloos, zou het wel een hele wereldreis worden met het openbaar vervoer. Totdat vrienden (die ook uitgenodigd waren) mij aanboden om mee te rijden want zij gingen ook! Toen was de keuze snel gemaakt en bevestigde ik de uitnodiging.
In de uitnodiging stonden een aantal zaken, zoals kledingvoorschrift. Voor de dames een middagjapon. En ik dacht nog, wat is een middagjapon en matcht dat bij mijn gele Crocs? 😉 na wat onderzoek kwam ik erachter dat het simpelweg gaat om een nette rustige jurk zonder veel bloot. Maar zelfs die had ik niet in de kast hangen. Tijd dus om te shoppen maar aangezien ik op de boerderij woon en werk zal ik zo'n outfit niet vaak aan trekken. Ik had dus geen zin om er veel geld aan te besteden dus dat werd een rondje Second Hand shops afstruinen en vond ik een leuke jurk van het merk ESPRIT, voor maar, hou je vast, drie euro en vijftig cent! Helemaal happy maar toen, schoenen...want tsja, ik heb heus wel wat anders in de kast dan Crocs maar zelfs dat past niet onder het elegante jurkje. Op zoek dus naar pumps en daar begon het gedonder want mijn tenen stribbelden eigenlijk vrij snel tegen toen ik ze in een pump wilden proppen. Maar na wat liefkozende woorden naar mijn tenen én met de belofte dat het maar voor een paar uurtjes zou gaan, kocht ik zwarte pumps met een elegant (blok) hakje. Want om nou gelijk met van die stiletto's aan te komen, dat is vragen om problemen en ik vond deze dag al spannend genoeg. Fijn dus om met beide voetjes op de grond te blijven.
Ook was het een perfecte aangelegenheid om weer eens heerlijk te tutten. De laatste jaren smeerde ik eigenlijk alleen maar verf op de muren in plaats van op mijn gezicht. De hoogste tijd voor het kopen van wat make-up want zelfs dat had ik niet in huis, het stond ook niet naast de grondverf en beits in de schuur. Ik ben wel van de biologische producten zonder meuk en dus vond ik mijn nieuwe make-up uitzet bij de DM drogist, zo'n fijne winkel, maar dat terzijde. Het was een geslaagde dag want ik was helemaal rond, dacht ik....
Oh help, ik moet mijn telefoon mee nemen voor de QR code en ook een paspoort. Waar stop ik dat? Niet in mijn big shopper tas of rugtas en je mocht maar een klein (hand)tasje mee nemen. En ik had nog 6 dagen en het enige kleine tasje wat ik in huis had was een boterhamzakje. Ik besloot het internet af te struinen en ik dacht iets leuks te hebben gevonden en bestelde opgewekt het tasje. Ik kreeg een dag later een mailtje dat het tasje binnen 4 of 45(!) dagen bezorgd zou worden. Een knap staaltje AlieExpress dus...Afin, het tasje kan ook zeker voor meer doeleinden worden gebruikt en op de dag zelf had bovenstaande vriendin gelukkig wel een tasje kunnen vinden. En zo was nu echt alles geregeld. En dag werken op de boerderij is er niets bij 😉
De ontmoeting met het Nederlandse Koningspaar
Om 11 uur zou ik opgehaald worden door Nederlandse vrienden en was mijn enige zorgpuntje, hoe kom ik schoon over bij hun auto? Ik had mijn pumps in mijn tas en op oude schoenen verliet ik het boerenerf. Mijn panty had een behoorlijke aantrekkingskracht op Saar (onze Berner Sennen) want van dat gladde stofje ging haar neus zo leuk kriebelen, althans dat vul ik voor haar in. Op de weg naar de poort ging dan ook zo: Nee Saar, ga weg Saar, Saar doe niet, Saar zoek bal! Dat laatste is altijd een goed werkende afleidingsmanoeuvre. Ik was blij het erf schoon(ish) te hebben verlaten. Toen zag ik buurman in zijn tuin rommelen en was ik blij dat ik in de ochtend al het Slowaakse woord geleerd had voor Koning: Král' (met een lange A) Op het moment dat ik een praatje wilde maken zag ik mijn vrienden al aan komen. Het werd dus een kort gesprekje met sused (buurman) maar eerst moest ik de prangende vraag van hem beantwoorden, want waarom staat in hemelsnaam mijn buiten verlichting aan? Dat was gelijk een mooi inkoppertje om te vertellen dat ik op bezoek ging in Bratislava bij Zijne Majesteit de Koning en Koningin der Nederlanden. De buurman rolde met zijn ogen, bekeek mijn nette outfit en ik zag hem zoeken naar mijn Crocs. En toen drong het tot hem door wat ik zei, zijn reactie was goud waard en ik vertelde hem dus laat terug te zijn, in het donker, vandaar dat de buitenverlichting al aan staat. Ik zei gedag en liet hem in verbijstering achter. Hier zal nog lang over worden gesproken, gok ik zo...
De wereldreis ging van start, na het instellen van Google maps hadden we een aantal uren de tijd om weer eens gezellig bij te kletsen. De tijd vloog voorbij en we arriveerden ruim op tijd bij de locatie MINT/NOX aan de Pradiareň in Bratislava. Er stonden overal politie en beveiliging, dus je voelde al wel dat hier iets heel belangrijks stond te gebeuren. Met onze uitnodiging mochten we naar binnen, maar niet voordat we een arsenaal aan beveiligingsprotocollen doorliepen. Alles werd een aantal keren geverifieerd met persoonlijke QR codes en natuurlijk door de beveiligingspoortjes en werden we grondig gefouilleerd. Daarna mochten we doorlopen naar een prachtige zaal, heel mooi gedecoreerd met bloemen, en daar hoort nog een smakelijk verhaal aan vast waar ik later nog op terug kom. Tijdens het wachten op het Koningspaar druppelden steeds meer Nederlanders de zaal binnen en ging daarmee ook onmiddellijk het befaamde netwerken van kracht. Van dat woord krijg ik een beetje jeuk op plekken waar je het niet wilt. Maar aangezien dit toch al een hele bijzondere dag zou worden besloot ik mijn haren los te gooien en mezelf in de strijd te gooien tussen het hoog zakelijk gespuis. Het was oprecht leuk om zoveel verschillende mensen te ontmoeten en zelfs oude bekenden tegen te komen. Daarnaast kwamen we erachter dat de hofhouding van het Koningspaar mee was gekomen en zij deelden rijkelijk exotische drankjes en vernuftige hapjes uit. Op de vraag van iemand hoe al deze mensen hier zijn gekomen zei ik: vast niet met de FLIX bus. Inderdaad, ik werd een beetje melig van alle pracht en praal.
Vrijheid en gelijkheid voor iedereen
Het uur wat volgde bestond uit praatjes maken, pootjes schudden (leuke term van vrienden) en bijzondere ontmoetingen met nieuwe en oude bekenden. Bij aankomst kregen we een kaartje waar je naam en beroep op stond, En dit kaartje zou je afgeven aan de heer die het voorstelrondje deed, alvorens je langs het Koningspaar mocht flaneren en de hand kon schudden of een knikje, dat mocht ook van de protocollen. Ik had al zo'n vermoedde dat ik dat kaartje daarna niet meer terug zou zien. Op het toilet poederde ik dus niet mijn neus maar maakte ik gauw een foto met mijn mobiel, die ik weer helemaal moest opstarten aangezien je die uit moest zetten. Bij terugkomt aan de tafel vertelde ik dit aan ons gezelschap en ook zij maakten snel een tripje naar de sanitaire voorzieningen. Het is maar een papiertje maar toch behoorlijke onalledaags. Naast dat plechtige kaartje met het wapen van het Koninkrijk der Nederlanden, kregen een aantal mensen ook nog een ander kaartje met een gekleurde stip erop. Ik dacht dat we twister gingen spelen en verheugde me al op dit feit. Maar niets was minder waar, dit kaartje zou het entreebewijs zijn voor een persoonlijk ontmoeting met de Koning of Koningin. Ik kreeg een kaartje met de witte stip en daarbij een mondelinge Engelse instructie van 5 minuten gepropt in enkele seconden. Deze toelichting kwam van een hysterische hyperactieve dame in geblokt pastel mantelpakje, zij zou nog een grote rol spelen in deze middag. Wat ik had onthouden was dat ik na de ontmoeting (handen schudden) met het Koningspaar haar snel moest opzoeken en met haar mee lopen naar de witte tafel, ze zei nog net niet rennen.
En toen was het moment daar, het Koningspaar was er klaar voor om de hele horde aan Nederlanders te ontmoeten. In een rij stiefelden we stap voor stap dichterbij en toen kreeg ik het toch wel wat warm onder de oksels. Want je staat toch met je giecheltje in vol ornaat in de schijnwerpers, compleet met journalisten en camera's. Doorademen zei ik tegen mezelf, vergeet niet een hand te geven, aan te kijken en Majesteit te zeggen. En vooral niet struikelen over dat tapijtje wat ik in mijn ooghoek voor het Koningspaar zag liggen. Ik zal eerlijk bekennen, mijn hart voelde ik kloppen als derde oog tussen mijn wenkbrauwen. Bij het opnoemen van mijn naam ging ik “op hoop van zegen” richting het Koningspaar en alles ging prima en was ik later geen hot item op de TV “de Nederlandse dame die en plein public op haar plaat ging recht voor het Koningspaar” Ik zag de koppen in de Telegraaf al voorbij schieten. Niets was minder waar, het ging flawless!
8 maart - Internationale Vrouwendag - International Woman's day
De woorden van de hyperactieve dame in het geruite mantelpakje drongen weer tot mij door nadat mijn bloeddruk weer was genormaliseerd. En op het moment dat ik mijn zoektocht wilde starten, was ik al subtiel meegenomen naar de witte tafel. Met achter mij het Koningspaar die zichtbaar aan het bijkomen waren van de hele delegatie Hollanders in Slowakije. Er werden meer mensen bij de in totaal vier tafels gezet en zo rouleerden de Koning en Koningin tussen de tafels door. Ondertussen kwamen de drankjes en de smaak-pupillen-explosie hapjes voorbij. Bij ons kwam Koningin Máxima staan en in een minuut of 10 vlogen de babbeltjes over en weer. De onderwerpen varieerden van het landbouwklimaat, de komende verkiezingen in Oktober maar ook gendergelijkheid, persvrijheid en vrouwenrechten kwamen ter sprake. Het was namelijk ook nog eens Internationale Vrouwendag en daar wordt in Slowakije meer aandacht aan besteed dan bijvoorbeeld in Nederland. Ook het onderwerp gendergelijkheid stond op het agendapunt om te bespreken tijdens het driedaagse staatsbezoek. Het Koningspaar was die ochtend al op bezoek geweest bij het LHBTIQ+ café Tepláreň, waar vorig jaar 2 mensen zijn dood geschoten vanwege hun seksuele geaardheid.
Koningin Máxima vroeg in het algemeen of wij daar iets van hadden meegekregen en ik haakte aan en vertelde hoe het is om als twee vrouwen op het Slowaakse platteland te wonen.
We hebben geen regenboog vlag aan ons kippenhok hangen. En niet omdat we ons schamen of in de kast zitten of ons niet trots voelen, maar meer dat wij niet willen provoceren, dat doen wij hier niet maar ook niet in Nederland. Om toch maar even in hokjes te spreken, wat hebben hetero's dan aan hun (kippen) hok hangen? 😉 Mijn ideaalbeeld van Leven en laten Leven staat heel centraal in mijn leven. Ik ben dan ook van mening dat als je er zelf onbevangen en relaxed in staat, het voor ons in ieder geval, geen problemen heeft oplevert. Wel krijgen we regelmatig bijzondere, grappige en hartverwarmende reacties, als bijvoorbeeld het bouwmateriaal geleverd wordt en de mannen die het bezorgen aan ons vragen, en waar is de man die al dit materiaal gaat verwerken? Nou die is er niet, dat doen wij zelf, met een grote glimlach op ons gezicht. Nog geen enkele keer hebben we hier hatelijke opmerkingen of andere vormen van geweld ervaren, alleen maar een oprechte verbazing tezamen met een respectvolle reactie. Vervolgens laten we ze dan ook zien wat we allemaal gebouwd hebben en zie je ze toch wel denken, zo van: dat doen die dames maar even! En de buurman, god mag weten wat de beste man denkt, zijn we zussen, geliefden of wat dan ook? Onze gesprekjes gaan daar dan ook niet over maar wel over het weer, de moestuin, gezondheid, familie en de dieren.
LOVE IS LOVE en ik ben me er van bewust dat niet iedereen -spijtig genoeg- er zo over denkt. Ik kan daar ook oprecht heel boos om worden maar ik hoop ook op een betere toekomst voor de ABCD community. Sorry not sorry, ook daar krijg ik jeuk van, al die benamingen. Laten we toch eens stoppen met dat geprop in al die hokjes, etiketjes en labels. Ik voel me zelf niet lesbisch, gay, hetero, bi of wat dan ook. Ik ben verliefd en ik houd onnoemlijk veel van mijn vrouw, maar niet omdat ze een vrouw is maar omdat ze een mens is.
Je bent Nederlander in hart en bloemen...
De Koningin luisterde aandachtig naar alle verhalen en ook naar die van mij, over het bouwmateriaal en de reacties van de mannen. En aangezien het Internationale vrouwendag is, kreeg ik dan ook een soort van "spierbal-vrouwenpower blik" van onze aller charmantste Koningin. En toen was het tijd voor de Koningin om door te gaan naar een andere gekleurde tafel. Voor mij was het een super bijzondere ervaring en ik was blij dat mijn zenuwen die ik had tijdens het voorstelrondje compleet weg gesmolten waren en voelde ik me helemaal op mijn gemak zo naast Máxima.
Het netwerken werd weer in volle kracht ingezet en na een half uur sloot het Koningspaar deze middag af met een mooie en humoristisch speech en werd het Wilhelmus gezongen. Hierna gingen zij verder op pad, ik geloof dat er nog een theater voorstelling op het programma stond. Voor ons was het einde van de middag ook wel in zicht maar er was nog een NOS interview gepland met Mark en Margo, aangezien zij al semi bekende Nederlanders zijn, vanwege hun bijdrage aan het programma Ik Vertrek. Ik heb het interview van een afstandje mee gemaakt en hoopte maar dat de camera niet mijn kant op zou draaien, want dan had je mij heel sneu alleen op een bankje zien zitten, achter een bos bloemen. Maar ik genoot van de aandacht die zij kregen en daarmee Slowakije nog meer in een positief licht komt te staan! Na het korte interview wat overigens is uitgezonden op NPO 2 in het programma Koningspaar in Slowakije, gingen we nog even terug naar de zaal om nog wat te drinken en te kletsen. Op een gegeven moment zag ik uit mijn ooghoeken iemand bloemen plukken uit de kolossale bloemschikking waarvan er 2 in de ruimte stonden. De grap was dat ik net met een Nederlandse dame gesproken had over de schrikbarende bloemenprijzen hier in Slowakije. De bloem plukkende fotografe had ik al eerder die middag gesproken dus ik besloot haar verwonderend aan te spreken met: wat doe jij nou? Nou zei ze, ik mocht van de dame van de Ambassade bloemen plukken want anders worden ze weggegooid. De bloemen, en het waren er écht heel veel, zijn die ochtend vers overgekomen uit Nederland. Ik kreeg toen wel een fractie schaamtegevoel van de geldverkwisting die ook gepaard gaat met het Koningshuis. Ik besloot dan ook een mooie bos bloemen te plukken en daar thuis extreem veel van te genieten. Het was een bijzondere hilarische afsluiting om met een aantal Nederlanders daar de bloemschikking volledig kaal te plukken.
En toen was het toch echt tijd om deze middag af te sluiten en te vertrekken. Het was een soort een martelgang terug naar de auto want mijn tenen hadden besloten nu echt in staking te gaan. Eenmaal in de auto deed ik als eerste mijn pumps uit en stopte ze liefkozend terug in hun doosje, waar ze waarschijnlijk een hele tijd zullen verblijven....
Het was oprecht een geweldige indrukwekkende dag, ik heb er van genoten. Zoveel mensen ontmoet, zoveel verschillende verhalen gehoord, zoveel pracht en praal gezien en zoveel kilometers nog terug te reizen naar mijn heerlijk vertrouwde landelijke boerderij, waar ik weer elegant met mijn Crocs door de blato (= modder) mag banjeren! Want dan ben ik toch écht in mijn element.
Wil je meer ontdekken?
Duik in onze blog hieronder ↓
